จิงๆวันนี้ที่ออกมาแพล้มและอัพ blog นี่ก็เพราะ ได้ไปอ่าน blog ของพี่ชายคนนึง

ซึ่งเค้าเฝ้ารอและยังรักคนคนนึงอยู่ แล้วไม่ว่านานแค่ไหน (คือเท่าที่นิครับรู้ก็นานมากแล้วอ่ะ)

แต่เค้าก็ยังคงเดิม นิคเลยอยากเสนอมุมมองและสิ่งที่นิคคิดเพื่อจาช่วยได้บ้าง

ก็เลยเอามาลง blog ซะเลย เผื่อว่าเพื่อนๆคนไหนจาตกอยู่ในสถานะการณ์แบบนี้

ได้มุมมองแต่ความคิดที่แตกต่างไปจากเดิมบ้าง...

อย่าไปคิดอะไรมากเลย คนเราก็แบบนี้ มีทั้งสมหวังและผิดหวัง และ ถ้ามันไม่ได้ดั่งที่หวังไว้จิงๆ มานก็ใช่ว่าเราจามีความสุขไม่ได้นี่นะ เพราะนิคว่า บางที แค่เราออกมายืนมองเค้าอยู่ห่าง ห่วงเค้าอยู่ตรงนี้ มันก็สามารถทำให้เราสุขใจได้มากกว่าการเอาแต่ดันทุรังก็ได้นะ เพราะอย่างน้อย การอยู่ห่างๆของเรา คงไม่ทำให้ใครลำบากใจ จิงมั๊ย เค้าก็ไม่จำเป็นต้องรับรู้หรอก ว่ามีคนเป็นห่วงและยืนมองเค้าอยู่ตรงนี้ แต่แค่เมื่อใดที่เค้าไม่มีใคร เค้าไม่สบายใจ หรืออะไรก็ตาม ที่เราจาสามารถช่วยได้ แค่เพียงให้เค้าหันกลับมามองที่เรา จำไว้เสมอว่า ยังมีคนคนนี้ ที่มีรอยยิ้ม มีความหวังดี และพร้อมจาช่วยเหลือเค้าเสมอ เคยได้ยินรึป่าว ความรักที่แท้จิงคือการที่ได้เห็นคนที่เรารักมีความสุข ถึงแม้อ้อมกอดที่เค้าอยู่อาจจาไม่ใช่สองแขนของเรา นิคว่ามันจิงนะ นิคเคยมีความรู้สึกนี้ ตอนแรกนิคก็ทำใจไม่ได้อ่ะ อยากได้เค้าคืนมา อยากได้วันดีๆที่เคยมีกันกลับมา

แต่ทำไงได้ล่ะ ในเมื่อหลายๆอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว คิดไปเราก็มีแต่ทุกข์ มีแต่เศร้าอยู่อย่างนี้ แล้วถ้าเค้ารู้ เค้าอาจจาไม่สบายใจ หรือถ้าเค้ารู้แล้วเค้าไม่แคร์ไม่สนใจล่ะเราก็เจ็บอีก นิคเลยมานั่งคิดใหม่อ่ะ แบบอืม แค่เราเห็นเค้ามีความสุข เราเห็นเค้ามีรอยยิ้ม เราก็รู้สึกว่า เราสบายใจแล้ว แค่นี้เรามีความสุข ต่างกับตอนที่แบบเราอยากให้คนที่มีความสุขกับเค้าต้องเป็นเรา ต้องเป็นเรา ต้องเป็นเรา คิดแต่แบบนี้อ่ะ แล้วถ้ามานไม่ใช่มานก็ทรมานมากอ่ะ แต่พอเรา ทำใจได้ ถอยหลังออกมาทีละก้าวๆ จนยืนในอีกจุดนึงที่เเรามองเห็นได้กว้างขี้น ก็เหมือนกะเราปล่อยวาง แล้วลองคิดลองมองในมุมอื่นบ้าง เราก็จาเข้าใจอะไรๆได้มากขึ้น ได้เห็นและรับรู้อะไรมากขึ้น กว่าจุดเดิมที่เราเคยยืนปิดหูปิดตา และคิดแค่อยากสมหวัง วันนี้เราได้รู้แล้วว่า ถึงแม้เราจายืนอยู่ตรงไหน ถึงจาไม่ใช่ข้างๆเค้า แต่เราก็มีความสุขได้ สิ่งสำคัญคือใจของเราเอง ที่จารับและเข้าใจความจิงได้ดีแค่ไหน คนเราอ่ะ ถ้าเค้าไม่ได้เกิดมาเพื่อเรา ไม่ใช่ของเรา ต่อให้ดึงดันแย่งชิงมาแค่ไหน วันนึงมันก็ไปอยู่ดีอ่ะ อีกอย่าง ถึงได้มา แต่แล้วมันสุขอย่างที่เราคิดไว้รึป่าว เค้าสุขอย่างที่เราอยากให้เป็นรึป่าว ความรักอย่าให้มีคำว่าฝืนใจ นิคว่ามันลำบากใจอ่ะ แล้วรังแต่จาเสียใจด้วย ซึ่งแบบยิ่งฝืนยิ่งแย่ยิ่งทนจนแบบไม่เหลือความรู้สึกดีๆที่มีต่อกันแล้ว วันนั้นจาจากกันแบบมองหน้ากันอีกไม่ติดหรือไม่สนิทแล้ว....

แต่ถ้าเรายอมรับความจิง มองมันอย่างเข้าใจ เราคงหวังแค่อยากเห็นเค้ามีความสุข ถึงแม้ตรงนั้น ข้างๆเค้า จาเป็นเราหรือไม่ก็ตาม แต่แค่เราได้เห็นเค้ามีความสุข เห็นเค้ามีรอยยิ้ม และที่สำคัญที่ทำให้เราสบายใจมากยิ่งขึ้นคือ การที่เราได้รับรู้และมั่นใจว่า คนที่เค้ารัก เป็นคนดีและก็รักเค้ามากเช่นกัน อย่างนั้นนิคว่า เราก็จาได้หมดห่วง นิคไม่รู้ว่าหลายๆคนจาเข้าใจสิ่งที่กำลังบอกมั๊ย หรือจาต่อต้านความคิดนิคมั๊ย แต่ถ้าวันนึงที่คิดว่า มันคงไม่มีหนทางไหนแล้ว ที่เราจาสมหวังกับเค้า นิคอยากให้ลองกลับมาอ่านข้อความนี้ใหม่ แล้วลองเปิดใจทำความเข้าดูนะคะ แล้วถ้าทำได้ วันนั้นเราจารู้ว่า อย่างน้อยถึงเราจาไม่สมหวังกับเค้า แต่ก็ใช่ว่าเราจาต้องเลิกรักเค้า อีกอย่างเสียดายความรู้สึกดีๆที่เราเคยมีให้เค้าด้วย แล้วจาเลิกรักไปทำไม แต่ให้เราเปลี่ยนจากความรัก ความต้องการครอบครองเค้า เป็นความรักที่บริสุทธิ์ เป็นการให้ โดยปราศจากสิ่งตอบแทนใดๆ

นอกเสียจากหวังจาให้เค้ามีความสุข มีความรักที่ดี มีคนที่ดีดูแลเค้า มีความรักที่มั่นคง ไม่ว่าเค้าทำอะไรก็ตามแค่อยากจาให้เค้าเจอแต่สิ่งที่ดีๆ หวังจาให้เค้าประสบความสำเร็จ นิคยืนยันเลย มันไม่ใช่ความคิดแค่ในละคร ไม่ใช่ความคิดเพ้อเจ้อ แต่มันคือเรื่องจิง ที่มันสามารถเกิดขึ้นได้กับทุกคน ถ้าเรายอมรับ และ รักคนๆนั้นจิง เราทำเพื่อเค้าได้แน่ เพราะทุกอย่างอยู่ที่ใจของเรา เพียงแค่เราเปิดใจและมองมันอย่างเข้าใจ ที่ว่านิคเคยเป็นอ่ะ นิคก็ทำใจอยู่นานนะ เพราะเราเคยรักกันมาก เป็นรักครั้งแรกและดีที่สุดของนิค เท่าที่เคยมีมา แต่มาวันนึง มันมีเรื่องที่ทำให้เค้าเข้าใจผิด แล้วไม่มีโอกาสได้ปรับความเข้าใจกันอ่ะค่ะ อาจจาเพราะเค้าเป็นคนที่จิงจังมากๆกับทุกๆเรื่อง จนเค้าคิดว่านิคเป็นอย่างที่เค้าเข้าใจและเค้ารับไม่ได้ นิคไม่ได้เป็นอย่างที่เค้าหวังไว้ เค้าเลยคิดว่าจาตัดใจ โดยที่ไม่เปิดโอกาสให้นิคปรับความเข้าใจ เพราะเค้าคิดว่านิคเป็นแบบที่เค้ารับไม่ได้ไปแล้ว และถ้าเค้าเปิดโอกาสเค้าคิดว่านิคคงขอร้องเค้า เด๋วเค้าก็ใจอ่อน เค้าเลยไม่เปิดโอกาสให้นิคอธิบายโดยการที่นิคติดต่อเค้าไม่ได้เลย เปลี่ยนเบอร์ ที่บ้านก็ไม่รับ และเค้าโกรธที่นิคไปหาเค้าที่บ้าน เพราะเค้าคิดว่านิคเป็นผู้หญิงที่มั่นใจเกินไป เค้ารับไม่ได้ แต่นิคยังไม่ทันได้อธิบายเลย ว่านิคไปด้วยสาเหตุใด แต่เค้าตัดใจเลย โดยสรุปว่านิคไม่ใช่คนแบบที่เค้าต้องการ คือเรื่องมันมีอยู่ว่า 

 วันนั้นนิคไปเรียนที่กล้วยน้ำไทอ่ะ แล้วเพื่อนนิคที่ไปด้วยกัน มันปิดประตูรถไม่สนิท นิคก็ไม่ได้เช็คอ่ะ เพราะว่ารีบอ่ะ เพราะปกติ รถนิคจาแบบพอล็อคเสดไฟในรถจายังติดอยู่ แล้วมันค่อยๆดับไปเอง แล้วนิคก็คิดว่ามันเหมือนทุกครั้ง ก็เลยไม่รอมันดับ ก็เดินไปเลย กลับมาไฟมานยังติดอยู่เลย เวรกำ 3-4 ชั่วโมงแล้วม้าง พอลองสตาร์ทคือไม่ติดแล้ว แล้วเพื่อนมานก็กลับไปก่อนแล้ว เพราะมันไปธุระต่อ นิคเลยไปเดินหาร้านแถวนั้น เพื่อจาให้เค้าจั๊มให้ แต่ดันเป็นวันอาทิตย์ด้วย ไม่ค่อยมีร้านเปิดเลย แล้วก็เดินไปเจออยู่ร้านนึง ก็เลยไปขอร้องให้เค้าไปจั๊มให้หน่อย เค้าบอกว่าเค้าไปไม่ได้ ไม่มีใครเฝ้าร้าน นิคเลยบอกว่า ง้านนิคขอยืมสายเฉยๆก็ได้แล้วเด๋วเอารถแท็กซี่จั๊ม เค้าบอกว่าไม่ให้ เด็กม.กรุงเทพบอกแบบนี้อ่ะ เด๋วเอาคืนแล้วหายไปเลย สายเส้นแล้ว นิคเลยแบบ อารายกันเนี๊ย กว่าจาเจอร้าน เดินตั้งนาน พอเจอก็ไม่ให้ยืมอีก จ้างก็ไม่ไป อีกอย่างนิคคงไม่เลวขนาดนั้นไปขอความช่วยเหลือของเค้า แล้วเอาของเค้าไปเลยหรอก นิคเลยบอกว่าง้านพี่เอาไว้ 500 แล้วกัน ค่ามัดจำ เพราะมันเส้นละร้อยกว่าบาทเอง แล้วเด๋วนิคเอามาคืนพี่ค่อยคืนตังก็ได้ เค้าเลยให้นิค นิคก็ไปโบกแท็กซี่ ไปจั๊มให้

แล้วแบตรถนิคดันไม่เหมือนชาวบ้าน มันอยู่ใต้เบาะหลัง นิคเลยต้องเอาของที่อยู่เบาะหลังออกก่อน ก็มัวแต่ยุ่งกะการย้ายของอ่ะ เพราะอยู่คนเดียวอ่ะ แล้วปกติชุดนักศึกษาอ่ะ จาไม่มีกะเป๋า นิคเลยเอา กะเป๋าตังไว้ตรงเกียร์อ่ะ แบบมันเป็นความเคยชินด้วยอ่ะ แล้วพอต้องยกของออก ก็รีบอ่ะ แบบเกรงใจแท็กซี่ด้วยกลัวเค้ารอนาน เลยลุกไปเลย ลืมเอากะเป๋าวางไว้ ขณะเดียวกะแท็กซี่ก็พยายามดึงสายให้ถึง เค้าเลยวนๆอยู่ตรงรถนิค แล้วนิคขนของที่เบาะหลังไปไว้ที่ท้ายรถอ่ะ แล้วเปิดฝากะโปงหลังไว้ มันเลยไม่เห็นในรถอ่ะ นิคไม่ได้สนใจเค้าด้วย ไม่คิดว่าเจอแบบนี้อ่ะ แล้วพอย้ายของเสด สายพ่วงมันก็ไม่ถึงอ่ะ มันสั้น เค้าก็แบบเดินไปเข็นรถที เดินมาดูที่แบตที 2 รอบ 3รอบก็แล้ว เพราะมันลำบากตรงที่รถทั่วๆไป แบตเตอรี่จาอยู่หน้ารถ แต่ของนิคดันอยู่ใต้เบาะหลังด้านขวา แล้วที่นิคจอดอยู่มันเป็นจอดเข้าซองอ่ะ แล้วข้างๆก็มีรถจอดทำให้แท็กซี่จอดไปเทียบไม่ได้ ก็ต้องแบบให้รถเค้าอยู่หน้ารถนิค แล้วค่อยเข็นเลื่อนเอาแล้วเข็นของนิคออกมาจากซองนิดนึง คือมานได้แค่นั้น เพราะที่จอดรถที่กล้วยแคบมาก นิคก็มัวแต่นั้นแหละ หาทางให้สายถึง

ก็ไปช่วยเค้าดันแท๊กซี่ เพราะพี่เค้าเดินไปเดินมาไม่ได้ซะที เลยให้เค้าจับสายอยู่ตรงนั้น เป็นชั่วโฏมงอ่ะ กว่าสายจาถึง จั๊มซัก 2-3ครั้ง ก็ถสตาร์ทติด เล่นเอาเหนื่อยเลย หิวข้าวก็หิว เซงโคด พอเสดเลยถามแท็กซี่ว่าเท่าไหร่คะ แท็กซี่ก็บอกว่าไม่เป็นไรคับ นิคก็งง ใจดีจัง บ้าน่า นิคเลยจาไปหยิบกะเป๋าตัง ที่ตรงเกียร์อ่ะ แต่ไม่เจอ นิคเลยคิดว่าสงสัยจาอยู่ปนกะของที่ท้ายรถอ่ะ ตอนขนไป เพราะของเยอะ ขนหลายรอบ เลยเอาตังในลิ้นชักรถอ่ะ ให้เค้าไปก่อน 200 มีแค่นั้นอ่ะตรงนั้น เพราะคราวที่แล้วไปล้างรถมาเค้าทอนมา 200 ก็เอาใส่ลิ้นชักไว้ ยังไม่ได้เก็บเลย เลยเอาให้เค้าก่อน คือ รีบหยิบด้วย กลัวเค้าไปอ่ะ ถ้ามัวไปเปิดท้ายรถหา เด๋วเค้าไม่รอไง เพราะเมื่อกี้เค้าบอกไม่เอาตัง เลยเอานี่ไป เค้าก็รับอ่ะ แล้วก็ขับไปเลย นิคก็ไปเอาเบาะเข้าที่เก็บของเข้ารถ คือ เยอะอ่ะ ทั้งตุ๊กตา 2 ตัว หนังสือเรียนอีกเป็น 10 เล่มอ่ะ หมกไว้เบาะหลัง กล่องซีดีอีก ก็กว่าจาขนเสดก็ไม่ได้หากะเป๋าก่อนอ่ะ เพราะคิดว่ามันไม่อยู่ตรงเกียร์ก็ท้ายรถแหละ มี 2 ที่ พอขนเสดก็หาไม่เจออ่ะ หาทั่วแล้วไม่เจอ

เลยมานั่งคิด เวงกำละกรุ นิคเอาไว้ตรงเกียร์นี่หว่า เซงเลย แท็กซี่เอาไปแล้วแน่ๆ ทำไงละทีนี้ เลยคิดว่าเออ เด๋วเอาสายพ่วงไปคืนก็เอาตังที่มัดจำไว้ อย่างน้อยก็คงเหลือซัก 300 อย่างมากเค้าคงคิดถ้ายืมไปใช้ไม่น่าจาเกิน 200 อ่ะ คงพอค่าน้ำมันกลับแหละ แล้วเด๋วไปกินข้าวที่บ้าน ก็คิดอย่างนี้ พอไปถึง ร้านปิดแล้วอ่ะ ก็งงอ่ะ ไรว่ะ ปิดและ ไม่รอเลย แล้วมาบ่นว่า เด็กชอบชิ่ง เลยเดินไปถามน้องคนนึงที่นั่งอยู่ข้างๆร้านอ่ะ ว่าปิดแล้วหรอคะ เค้าบอกว่า เฮียไปข้างนอกแล้ว ให้ผมนั่งรอสายพ่วงอ่ะ ก็เลยคืนเค้า นิคเลยถามว่า เงินมัดจำอ่ะคะ น้องเค้าบอกไม่รู้อ่ะคับ เค้าไม่ได้บอกไว้อ้าวผมนึกว่าพี่ยืมไปเฉยๆ เฮียบอกแค่ให้นั่งรอเด๋วมีคนเอาสายพ่วงมาคืน แล้วน้องคนนั้นก็คงเป็นลูกน้องอ่ะ นิคเลยทำไมมันซวยอย่างนี้ว่ะ น้องคนนั้นมันเลยบอกว่า ง้านพี่ค่อยมาเอามัดจำคืนวันอื่นละกาน วันนี้เฮียไม่อยู่ละ ซวยซ้ำอีกรอบ เลยโทรหาเพื่อนคนที่มาเรียนพร้อมกันอ่ะ มานก็บอกว่าอยู่ไกลแล้ว ติดธุระด้วย เพื่อนคนอื่นก็อยู่รังสิตกันหมดอ่ะ เพราะตอนนั้นนิคลงซัมเมอร์แล้วมานเป็นวิชาของปี 2 นิคไม่มีไรทำเลยมาลงเรียนก่อน แต่เพื่อนปี 1 ไม่ค่อยมีใครลงกันอ่ะ เลยไม่สนิทกะใครเลย ก็เลยโทรหาที่บ้าน แต่ก็ไกลอ่ะอยู่รังสิต เปิดร้านด้วยแหละ ทำงานกานหมดไม่มีใครว่างเลย ต้องรอค่ำๆ แล้วน้ำมันก็จาหมด ข้าวก็ยังไม่ได้กินเลยวันนี้ แล้วรอค่ำๆ ตายๆ ถ้าไม่รอแล้วจากลับยังไง เลยคิดว่า ทางเดียว คือไปบ้านแฟนดีกว่า

 กะจาไปยืมตังเค้า เพราะบ้านเค้าอยู่แถวนั้นอ่ะ แล้วก็กะว่าจาไปเจอด้วย เพราะไม่ได้เจอเป็นเดือนแล้ว เพราะเค้ายุ่งๆอ่ะ เค้าเรียนหนักด้วยใกล้จาจบแล้ว เค้าเลยไม่ค่อยมีเวลาอ่ะ เลยคิดว่าไปหาเลยดีกว่า อีกอย่างคิดว่าไม่เป็นไร เพราะที่บ้านก็มีพี่ชายเค้า พ่อเค้า แม่บ้านก็อยู่ คงไม่หน้าเกลียดหรอก ถ้าเราแบบไปเจอแล้วนั่งคุยแค่ข้างล่าง เพราะจิงๆจาให้เค้าออกมาแต่โทรเท่าไหร่ก็ไม่ติดอ่ะ คิดว่าคงหลับแน่ๆ เมื่อคืนคงเข้าเวร เลยไปนั่งรอเค้าที่สวนหน้าบ้านอ่ะ เล่นกะหมา อ่านหนังสือรอ ตั้งแต่เที่ยงจนถึง 5 โมงเย็นอ่ะ พอพี่เค้าตื่น เค้าก็ลงมา แล้วพอเค้าเห็นหน้านิคเค้าโมโหมากอ่ะ เพราะเค้าเคยบอกแล้วว่าเค้าไม่ชอบผู้หญิงที่มาบ้านเค้าโดยที่เค้าไม่ได้พามา แต่นิคไม่มีทางเลือกนี่ นิคคิดว่านิคอธิบายแล้วเค้าคงเข้าใจ แต่กลับเป็นว่าเค้าโมโหมากแล้วก็เเต่งตัวลงมาแบบกำลังจาไปเข้าเวร เค้าบอกว่า มาทำไม รู้นี่ว่าพี่ไม่ชอบ ถ้าไม่ได้พามา คือครั้งที่แล้วเค้าพามาอ่ะ แล้วเค้าก็บอกว่า อย่ามาเองนะถ้าพี่ไม่ได้พามาพี่ไม่ชอบ มานดูไม่ดี

นิครู้ว่าสิ่งเค้าพูดเค้าหวังดีกับนิค และอยากให้นิคทำตาม แต่มันไม่รู้จาไปพึ่งใครแล้วนี่ นิคก็รู้ว่าเค้าต้องโกรธแน่ๆ แต่ไม่คิดว่าจามากขนาดนี้ เพราะปกติเค้าเป็นคนใจเย็นอ่ะ แล้วนิคไม่เคยเห็นเค้าโมโหขนาดนี้ เค้าโมโหน่ากลัวมาก นิคเลยทำไรไม่ถูกอ่ะ เลยทำให้นิคไม่กล้าที่จาเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากเค้าอีกอ่ะ เพราะแค่มาเค้าก็โมโหแล้วอ่ะ เลยยืนเงียบๆ เค้าบอกว่า กลับไปก่อน เด๋วพี่ต้องไปทำงาน ก่อนกลับนิคถามเค้าว่าแล้วจาโทรมาหานิคอีกมั๊ย เพราะจาเดือนแล้วที่เค้าไม่โทรมาเลยอ่ะ เค้าบอกว่าโทรแน่ เรามีเรื่องต้องคุยกันยาวเลย นิคเลยบอกว่า นิคจารอนะ เพราะนิคก็มีเรื่องจาคุยกับพี่เหมือนกัน แล้วก็ต่างคนต่างขับรถออกไปอ่ะ นี่นิคซวยรอบที่ 3 ภายในวันเลยหรอเนี๊ย วันนั้นเป็นวันที่นิคซวยมากจิงๆ สรุปนิคต้องมานั่งรอแม่มาอ่ะ รอจน 2 ทุ่มอ่ะ ตังก็ไม่มีซื้อข้าวกิน มีแค่เศษตังไปซื้อน้ำมากินอ่ะ ซวยสุดๆแล้ว...แถมต้องมานั่งกลุ้มใจอีกว่า เค้าจาโกรธจนเลิกกับเรามั๊ย คือหลายๆคนอาจจาคิดว่า ทำไมแค่นี้ถึงต้องโกรธถึงขนาดเลิกกันเลย แต่นิคอ่ะรู้ดีว่าเค้าเป็นคนยังไง จิงจังกับเรื่องแบบนี้มากแค่ไหน แต่ก็คิดว่า เด๋วเค้าอารมดีขึ้นคงโทรมา แล้วเค้าน่าจาเข้าใจเหตุผลของนิค

แต่แล้ว... ตั้งแต่วันนั้น เค้าก็ไม่ติดต่อมาเลย หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป นิคโทรหาเค้า ก็ติดต่อไม่ได้ โทรไปที่บ้านเบอร์ที่ห้องเค้าก็ไม่มีคนรับตลอด มือถือก็ปิดตลอด ข้อความก็ส่ง เมลล์ก็ทุกวัน แต่ก็ไม่มีอะไรตอบกลับมาเลย ทั้งที่เค้าเป็นคนที่ชอบส่งเมลล์หานิคบ่อยๆ และคราวนึงๆ ก็พิมเยอะๆ คิดว่ายังไงเค้าต้องเช็คเมลล์บ้างแน่นอน เลยไม่รู้จาทำไงแล้ว ไปที่บ้านก็ไม่ได้ ไม่มีทางแล้วอ่ะ เลยได้แต่รอ เพราะเค้าเป็นคนไม่โกหกอ่ะ เค้าบอกจาโทรเค้าก็น่าจาโทร จิงๆปลอบใจตะเองแหละ เหอๆ ก็รออ่ะ แต่นะ ครึ่งปีก็แล้ว มานก็เลยหมดหวังไปเรื่อยๆ และคิดว่าคงไม่โทรมาแล้ว ชาตินี้คงไม่ได้คุยกันแล้ว จากที่เคยหวังจาได้เค้าคืนมา ตอนนี้เ�